چه كه مايه هدايت و خروج از تاريكىها به نور است ، متذكر شد و نگذاشت به دست فراموشى سپرده شود . شايد اين يادآورى و تذكر يكى از مراتب شكرگزارى است كه قرآن درباره آن مىفرمايد : وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ « 1 » و باز آيه شريفه وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ « 2 » كه در آن پيامبر اكرم را رحمت براى عالميان مىداند و در آيه : قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذلِكَ فَلْيَفْرَحُوا « 3 » خداوند از ما طلب مىكند تا به رحمت او شاد باشيم و رحمت او پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اكرم است . ابن عباس درباره اين آيه مىگويد : فضل اللّه العلم و رحمة اللّه محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم . « 4 » به هر حال ادله جواز بلكه ادله استحباب احتفال مواليد در بين فريقين متعددند كه مهم‌ترين آنها مسئله « محبّت » به معصومان مىباشد محبت واقعى آثار و پيامدهاى فراوان در زندگى محبّ دارد ؛ محب به محبوب خود عشق مىورزد ، ياد او را همواره تجديد كرده و گرامى مىدارد ، نام او را با عظمت ياد مىكند ، در وفات او غمگين و در ميلادش ، شادمان است . و گراميداشت زاد روز محبوب شعار محبت به اوست . برخى از اهل سنت مانند « ديار بكرى » ، « ابو شامه مقدسى » ، « قسطلانى » ، « ابن الحاج » ، « ابن عباد » ، « سيوطى » فتوا به جواز حتى استحباب احتفال مولد نبى داده‌اند . « 5 » 4 . ادلّه قائلين به حرمت احتفال عبارتند از : اولا : اين بزرگداشتها نوعى عبادت و تعظيم مولود است كه به شرك مىانجامد . ثانيا : گاهى در اين مراسم امور محرمه مانند اختلاط زن و مرد اتفاق مىافتد . ثالثا : برخى از روايات ( به زعم آنان ) دلالت بر حرمت اين كار دارد . رابعا : احتفال نوعى تشبّه به مسيحيان در ميلاد مسيح است . خامسا : سلف مولد پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را جشن نمىگرفتند پس اين كار نوعى بدعت محسوب مىشود . « 6 »

--> ( 1 ) . ابراهيم ، 7 ( 2 ) . انبياء ، 107 ( 3 ) . يونس ، 58 ( 4 ) . الدر المنثور ، ج 4 ، ص 367 ( 5 ) . ر . ك : على اصغر رضوانى ، مقاله « بحث استدلالى فى مشروعية الاحتفال » ، مجله طلوع ، ش 6 . ( 6 ) . براى تفصيل بيشتر ر . ك : همان .